Abstract:
วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาถึงปัญหาและอุปสรรคในบทบัญญัติของ
กฎหมายว่าด้วยการล้มละลายของวิสาหกิจ ค.ศ.1994 ในประเด็นปัญหาเกี่ยวกับเนื้อหา บุคคลที่
เกี่ยวข้อง กระบวนการพิจารณาคดี และการจัดการทรัพย์สินของบุคคลล้มละลาย รวมตลอดถึงการ
หลุดพ้นจากการล้มละลาย โดยได้ทาการศึกษาเปรียบเทียบกับพระราชบัญญัติล้มละลาย
พุทธศักราช 2483 ของประเทศไทย พร้อมทั้งศึกษาวิเคราะห์เพื่อสรุปเป็ นข้อเสนอแนะ ในการ
ปรับปรุงแก้ไขกฎหมายว่าด้วยการล้มละลายของวิสาหกิจ ค.ศ. 1994 ของ สปป.ลาว ให้มีความ
ชัดเจนมากยิ่งขึ้น
จากการศึกษาพบว่า กฎหมายว่าด้วยการล้มละลายของวิสาหกิจ ค.ศ. 1994 มิได้บัญญัติให้
บุคคลธรรมดาเป็นผู้ฟ้องร้องหรือถูกฟ้องร้องหรือร้องขอให้ศาลพิจารณาพิพากษาคดีล้มละลายได้
ทั้งมิได้มีการกา หนดจา นวนหนี้ที่จะฟ้ องร้องให้ล้มละลายไว้อย่างชัดเจนและแน่นอน และเมื่อมีผู้ใช้
สิทธิฟ้ องร้องคดีล้มละลายแล้ว จะมีสิทธิถอนฟ้ องคดีล้มละลายได้หรือไม่ ซึ่งในกฏหมายดังกล่าวก็
หาได้บัญญัติไว้ รวมตลอดถึงกระบวนการพิจารณาคดีล้มละลาย และการกา หนดเหตุแห่งการหลุด
พ้นจากการล้มละลายก็บัญญัติไว้ไม่ชัดเจน เช่น มิได้มีการกา หนดจา นวนองค์คณะผู้พิพากษาและ
คุณสมบัติของผู้พิพากษาไว้อย่างชัดเจน และมิได้มีการกาหนดอายุความในการหลุดพ้นจากการ
ล้มละลาย และหลักเกณฑ์ในการปลดล้มละลาย เป็นต้น ความไม่ชัดเจนดังกล่าวของกฎหมายว่า
ด้วยการล้มละลายของวิสาหกิจ ค.ศ. 1994 จึงทาให้มีปัญหาในการบังคับใช้กฏหมายเกี่ยวกับการ
ฟ้ องร้องคดีเป็นอย่างยิ่ง ส่งผลให้ไม่เป็นไปตามเจตนารมณ์ของกฏหมาย ตลอดจนทั้งอาจทา ให้การประเทศชาติได้อย่างเต็มที่
ดังนั้น จึงสมควรให้มีการแก้ไข ปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยการล้มละลายของวิสาหกิจ ค.ศ.
1994 ของ สปป.ลาว โดยให้มีการบัญญัติกา หนดจา นวนหนี้ในการฟ้ องร้องไว้อย่างชัดเจน และเปิ ด
ช่องให้บุคคลธรรมดาและพ่อค้ารายย่อยสามารถเป็นผู้ฟ้ องร้องหรือถูกฟ้ องร้องหรือร้องขอให้ศาล
พิจารณาพิพากษาคดีล้มละลายได้ และสมควรให้มีการจัดตั้งศาลล้มละลายขึ้นใน สปป.ลาว ด้วย
เพื่อให้ทา หน้าที่ในการพิจารณาพิพากษาคดีล้มละลายเป็นการเฉพาะ ดั่งเช่นประเทศไทย อันจะทา
ให้การพิจารณาตัดสินคดีล้มละลายใน สปป.ลาว เกิดความยุติธรรมมากยิ่งขึ้น
