Abstract:
การค้นคว้าอิสระฉบับนี้ได้ทำการศึกษา “ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการกำหนดวันและเวลาห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์” โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์สภาพปัญหาและผลกระทบ
ที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดวันและเวลาห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ตลอดจนศึกษาผลกระทบที่เกิดขึ้นทั้งในมิติด้านสุขภาพ ด้านสังคม ด้านวัฒนธรรม และด้านเศรษฐกิจ อันเนื่องมาจากการใช้บังคับมาตรการดังกล่าว นอกจากนี้ ยังมุ่งเสนอแนวทางแก้ไขปัญหา และปรับปรุงกฎหมายให้มี
ความเหมาะสม สอดคล้องกับบริบทของสังคมไทย
ผลการศึกษาพบว่า แม้การกำหนดวันและเวลาห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์จะมีเจตนารมณ์เพื่อคุ้มครองสุขภาพ ความปลอดภัยสาธารณะ ลดปัญหาอุบัติเหตุ ลดปัญหาอาชญากรรม และลดปัญหาความรุนแรงที่เกี่ยวเนื่องมาจากการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ แต่การใช้บังคับกฎหมายห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อย่างเข้มงวดในวันสำคัญทางพุทธศาสนา ได้แก่ วันมาฆบูชา วันวิสาขบูชา
วันอาสาฬหบูชา วันเข้าพรรษา และวันออกพรรษา รวมถึงการกำหนดเวลาห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไว้ โดยอนุญาตให้ขายได้เฉพาะเวลา 11.00 น. ถึง 14.00 น. และเวลา 17.00 น.
ถึง 24.00 น. เท่านั้น ได้ก่อให้เกิดผลกระทบต่อผู้ประกอบการและภาคธุรกิจ รวมถึงสร้างข้อถกเถียงเกี่ยวกับสิทธิและเสรีภาพในการประกอบอาชีพและการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของประชาชน
การค้นคว้าอิสระฉบับนี้ได้ให้ข้อเสนอแนะว่า ให้เปิดขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เสรีในวันสำคัญทางพุทธศาสนา ได้แก่ วันมาฆบูชา วันวิสาขบูชา วันอาสาฬหบูชา วันเข้าพรรษา และวันออกพรรษา โดยการยกเลิกกฎหมายห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ตามประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง กำหนดวันห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2568 และเสนอแนะให้แก้ไขเพิ่มเติมประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง กำหนดเวลาห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2568 ในข้อ 3 เพื่อปรับเปลี่ยนช่วงเวลาที่อนุญาตให้ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์จากเดิมที่อนุญาตให้ขายได้ 2 ช่วงเวลาคือ ตั้งแต่เวลา 11.00 น. ถึง 14.00 น. และเวลา 17.00 น. ถึง 24.00 น. เป็นเวลาใหม่คือ “อนุญาตให้ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ได้ตั้งแต่เวลา 08.00 น. ถึง 24.00 น.” โดยยังคงเวลาห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในช่วงหลังเวลา 24.00 น. ถึงก่อนเวลา 08.00 น. นอกจากข้อเสนอแนะข้างต้นแล้ว การค้นคว้าอิสระฉบับนี้ยังได้ให้ข้อเสนอแนะแนวทางแก้ไขปัญหาโดยเน้นการปรับปรุงกฎหมายให้มีความยืดหยุ่น
มากขึ้น เช่น การใช้ระบบใบอนุญาต (Licensing System) ที่ให้อำนาจแก่เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องระดับท้องถิ่นในการกำกับดูแล การกำหนดเขตหรือพื้นที่พิเศษสำหรับการขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ตลอดจนการเสริมมาตรการกำกับทางเลือกอื่น เช่น การรณรงค์ทางสังคม การให้ความรู้ และการเพิ่มมาตรการควบคุมตามกลุ่มเป้าหมาย ทั้งนี้ เพื่อสร้างสมดุลระหว่างการคุ้มครองสาธารณะและ
การส่งเสริมเศรษฐกิจให้สอดคล้องกับสภาพสังคมไทยในยุคปัจจุบัน
