การหายไปของบทบัญญัติเกี่ยวกับเขตอำนาจทั่วไปของศาลปกครองไทย

Abstract

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ความรู้เกี่ยวกับศาลที่มีเขตอำนาจพิจารณาข้อพิพาททางปกครองในหลายแง่มุมผ่านมุมมองในเชิงกฎหมายเปรียบเทียบเพื่อนำไปสู่การพิเคราะห์ปัญหาที่เกิดขึ้นจากข้อจำกัดอำนาจศาลปกครองในระบบกฎหมายไทย ตลอดจนแนวทางการปรับปรุงกฎหมายและการใช้การตีความของศาลต่อไป จากการศึกษาพบว่า ศาลปกครองไทยเกิดขึ้นมาท่ามกลางความขัดแย้งทางความคิดของนักนิติศาสตร์ที่ได้รับการศึกษามาจากประเทศที่มีระบบกฎหมายและระบบศาลที่แตกต่างกัน ปัจจัยดังกล่าวส่งผลให้มีนักกฎหมายบางกลุ่มพยายามที่จะกำหนดให้ศาลปกครองมีเขตอำนาจอย่างจำกัดผ่านการยึดโยงเขตอํานาจของศาลปกครองไว้กับ “ประเภทคดี” และถ้อยคําว่า “ทั้งนี้ ตามที่กฎหมายบัญญัติ” อีกทั้งความผิดหลงในกระบวนการร่างกฎหมายวิธีพิจารณาคดีปกครองก็เป็นส่วนหนึ่งของปัญหานี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งเมื่อพิจารณาในเชิงกฎหมายเปรียบเทียบแล้วไม่พบแต่อย่างใดว่าในประเทศที่ใช้ระบบศาลคู่ ศาลปกครองจะมีเขตอำนาจในการพิจารณาคดีปกครองเช่นนี้ ดังนั้น ผู้เขียนจึงเสนอทางแก้ไขปัญหาดังกล่าว ผ่านการใช้การตีความกฎหมายด้วยวิธีการตีความตามระบบและโครงสร้างของรัฐธรรมนูญ ควบคู่ไปกับ การเสนอแก้ไขกฎหมายเกี่ยวกับเขตอำนาจศาลปกครองเพื่อทำให้ศาลปกครองไทยมีแนวโน้มที่จะมีเขตอํานาจ เป็นการทั่วไปในการพิจารณาคดีปกครอง