ผลของการจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารในโรงเรียนพระปริยัติธรรมโดยใช้การจัดการเรียนการสอนเชิงรุก (Active Learning)

Abstract

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการจัดการเรียนรู้แบบสื่อสาร (communicative approach) ร่วมกับการเรียนรู้เชิงรุก (active learning) ต่อการพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษของนักเรียนโรงเรียนพระปริยัติธรรม ซึ่งมักเผชิญข้อจำกัดด้านทรัพยากรการเรียนรู้และโอกาสฝึกฝนภาษาอังกฤษ กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ปีการศึกษา 2567 เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสังเกตพฤติกรรม การสัมภาษณ์เชิงลึก และแบบทดสอบก่อนเรียน หลังเรียน และหลังเรียนชะลอ (pre–test post–test และ delayed post–test) โดยวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติเชิงอนุมาน ผลการวิจัยพบว่า การใช้ Active Learning ควบคู่กับ Communicative Approach มีส่วนสำคัญในการเพิ่มการมีส่วนร่วมของผู้เรียนอย่างมีนัยสำคัญ คะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงขึ้นกว่าก่อนเรียนร้อยละ 30 และยังคงอยู่ในระดับสูงเมื่อประเมินซ้ำ ใน Delayed Post-test โดยเฉพาะทักษะการฟังและการพูดที่พัฒนาชัดเจน ขณะที่ทักษะการอ่านและการเขียนมีแนวโน้มลดลงเล็กน้อย นอกจากนี้ ครูผู้สอนและผู้บริหารสะท้อนมุมมองเชิงบวกต่อการประยุกต์ใช้แนวทางดังกล่าว แม้จะยังมีข้อท้าทายในการปรับรูปแบบการสอนให้เหมาะสมกับบริบทของโรงเรียนพระปริยัติธรรม ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การผสาน Communicative Approach เข้ากับ Active Learning มีประสิทธิภาพในการพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษของผู้เรียน และ ควรได้รับการต่อยอดผ่านการศึกษาเพิ่มเติมในบริบทที่กว้างขึ้น เพื่อพัฒนากลยุทธ์การเรียนรู้ที่ยั่งยืนในระยะยาว